Στο 39ο Γυμνάσιο Αθηνών, στην Κυψέλη, μια μαθήτρια είχε γράψει πάνω σε έναν ήδη ταλαιπωρημένο τοίχο του σχολείου. Όταν η καθηγήτρια Γαλλικών Ρέα Νταζύ τη ρώτησε γιατί το έκανε, η απάντηση ήταν αυθόρμητη: «Ήταν ήδη χάλια ο τοίχος. Τι πειράζει;».
Για την εκπαιδευτικό, όμως, αυτή η φράση έγινε η αφορμή για μια πολύ μεγαλύτερη αλλαγή.
Αντί να περιοριστεί στην αποκατάσταση ενός τοίχου, άρχισε να σκέφτεται πώς θα μπορούσε ολόκληρο το σχολικό περιβάλλον να γίνει πιο δημιουργικό και να προσφέρει στα παιδιά περισσότερα ερεθίσματα. Με τη στήριξη του διευθυντή Γιάννη Κελεπούρη και στο πλαίσιο εγκεκριμένου προγράμματος εξωσχολικών δραστηριοτήτων, η ιδέα των τοιχογραφιών άρχισε σταδιακά να παίρνει μορφή.
Και κάπως έτσι, οι άδειοι και γκρίζοι τοίχοι μετατράπηκαν σε ένα πολύχρωμο ταξίδι στον χρόνο.
Η Ρέα Νταζύ αφιέρωσε περισσότερες από 100 ώρες στην έρευνα και την προετοιμασία του υλικού, αντλώντας έμπνευση από το έργο του Ισαάκ Ασίμοφ Το Χρονικό του Κόσμου, έργα τέχνης, επιστημονικές ανακαλύψεις, μνημεία και σημαντικούς σταθμούς διαφορετικών πολιτισμών. Δημιούργησε μακέτες με περισσότερες από 800 εικόνες, οι οποίες αποτέλεσαν τη βάση για μια μεγάλη οπτική χρονογραμμή στους χώρους του σχολείου.
Μέσα στα επόμενα δυόμισι χρόνια, περίπου 80 μαθητές συμμετείχαν εθελοντικά, αφιερώνοντας τα απογεύματά τους στη ζωγραφική και βοηθώντας να ζωντανέψουν οι ιδέες στους τοίχους.
Σήμερα, περίπου 40 τοιχογραφίες καλύπτουν τους χώρους του σχολείου, ταξιδεύοντας τους μαθητές από την προϊστορία και την Αρχαία Αίγυπτο μέχρι τη Μινωική Κρήτη, την Αρχαία Ελλάδα, τη Ρώμη, το Βυζάντιο, την Αναγέννηση, τη σύγχρονη τέχνη και την εξερεύνηση του Διαστήματος.
Η μεταμόρφωση, μάλιστα, δεν περιορίστηκε στους διαδρόμους. Οι αίθουσες του σχολείου σχεδιάστηκαν ώστε να συνδέονται με τις διαφορετικές ιστορικές περιόδους που παρουσιάζονται στους γύρω χώρους. Έτσι, η μετάβαση από τη μία αίθουσα στην άλλη μοιάζει περισσότερο με μια περιήγηση σε διαφορετικές εποχές.
Ίσως όμως το πιο εντυπωσιακό στοιχείο είναι αυτό που συνέβη μετά. Παρά τις αρχικές ανησυχίες ότι οι τοιχογραφίες μπορεί να καταστραφούν ή να γεμίσουν συνθήματα και μουτζούρες, οι μαθητές τις σεβάστηκαν απόλυτα. Δεν υπάρχει ούτε μία γραμμή πάνω στα έργα.
Οι τοιχογραφίες έδωσαν στο σχολείο κάτι περισσότερο από μια νέα, πολύχρωμη εμφάνιση. Δημιούργησαν ένα αίσθημα υπερηφάνειας και συμμετοχής, με τους ίδιους τους μαθητές να υποδέχονται πλέον επισκέπτες από άλλα σχολεία και να τους ξεναγούν στο έργο που δημιούργησαν.
«Τα παιδιά χρειάζονται ερεθίσματα. Από το γκρίζο δεν παίρνεις έμπνευση», λέει χαρακτηριστικά η Ρέα Νταζύ.
Και στο 39ο Γυμνάσιο Αθηνών, οι τοίχοι πλέον δεν είναι απλώς τοίχοι. Έχουν γίνει μαθήματα, ιστορίες και αφορμές για εξερεύνηση — ένα ανοιχτό βιβλίο Ιστορίας, το οποίο οι ίδιοι οι μαθητές βοήθησαν να δημιουργηθεί.
